bazen yalnız yapayalnız olmak istiyorum.

kimseyle konuşmak,kimseyi görmek istemiyorum.

halbuki bugün o kadar güzel uyanmıştım ki;belki de ilk, gerçekten galiba ilk defa hayatımda bu kadar mutlu uyanmıştım.ama biliyorum mutluluğun bana haram olduğunu.sanki hep bi değnek var başucumda başıma inmek için bekleyen,ne zaman mutlu olsam ''yeter bu kadar, hatta fazla bile sana'' demek için.

her şey güzel giderken hep aynı insan var karşımda ve istesem de çıkaramıyorum hayatımdan.çünkü biliyorum ki bu en çok, en sevdiğim insanı üzer ki bu da beni ölmekten farksız hala getirir,insan kendi canını bile bile yakabilir mi hiç!

hani sahilde gerizekalılar vardır;çocuklar binbir uğraşla kumdan kaleler yapar bu gerizekalılar da gelir basar geçer.işte tam da böyleyim şu an,ben bi şeyleri yüceltmeye çalışırken o kolayca gelip yıkıyor .işte en çok bunu hazmedemiyorum,sözler unutulur gider zamanla.

galiba kırılmamak için zaman zaman benim de kırıcı olmam gerekiyor.bilmiyorum savunma olarak bunu bulabildim sadece.ama biliyorum ki bunu da yapamam.

of offf...

bazen gücümü kaybediyorum;gitmek,yok olmak,buhar olup uçmak istiyorum burdan.herkesten ve her şeyden kurtulmak istiyorum.yapayalnız...

gitmek... çok çok uzak bi yere... kimsenin ulaşamayacağı bi yere... ama nasıl???

en çok canımı yakan O değil aslında,asıl neden benim gayretlerimi görmeyen,objektif olamayan kişi bence.bunu itiraf etmek istemesem de böyle işte.tartışmaktan yoruldum bu yüzden çünkü nafile bi çaba bu benim ve onun gözünde.

şimdi galiba susma zamanı.

evet ZAMAN ve SUSMAK... bana şu an en iyi gelecek şey zaman

hayat zor hem de çok zor...