karmakarışık

saatler geçti ama tek bi cümle bile yok.

yok işte!

galiba hiç de olmayacak...

aslında olması mı iyi yoksa olmaması mı,bunu bilmiyorum.ama şunu biliyorum ki bazen değer yargılarım konusunda sorun yaşıyorum.aslında değerli sandığım şeyler beni öylesine üzüyor ve utandırıyor ki bunun sorumlusunu kestirmekte de güçlük çekiyorum.(çok mu karışık oldu.işte aklım da aynen öyle karışık.)

tek istediğim ta ki bu sorunlarımı çözene dek gitmek,yok olmak.herkesi ve her şeyi hiç düşünmeden terk edebilmeyi öyle çok isterdim ki...ama galiba bu kadar cesur değilim.keşke olabilseydim.biliyorum ki her şey daha kolay olurdu sıfırdan başlayınca.herkesi ve her şeyi yeniden tanıyıp kararlarımı daha rahat verir ve hiç pişman olmazdım belki de.ya da...çok ama daha da çok mutsuz olurdum.of bilmiyorum ki hiç nasıl olcak.

ben eski ben olabilcek miyim yine?

ne kadar güzeldi oysa ki sabah uyandığımda,düşündükçe deli oluyorum.ne hakları var bana bunu yapmaya anlamıyorum.ben kimseye kötülük etmedim bu güne kadar.neden insanlar da bana az da olsa saygı göstermiyolar ki.çok mu zor şeyler istiyorum acaba,ya da o insanlardan bunu beklemek hata mı olur?

hep kırılıyorum ve parçalarımı alıp yine hep kendim yapıştırıyorum.buna daha fazla katlanamıyorum artık.kendimi bırakmam ve birinin gelip beni toplaması lazım.kim bu peki?aslında en iyi yapacak insan belli ama o da yorgun belki de ya da alıştı benim toplamama.hatayı en başta yaptım biliyorum ama bundan mutsuz değilim çünkü ben kendimden verdikçe mutlu oluyorum,hata aslında hem de çok büyük bi hata ama n'apıyım işte ben de böyleyim,Allah kahretsin...